(-: Pactis_Aviator :-)

       ครั้งที่ร้ายแรงที่สุดคือ เที่ยวบิน OG/OX 269 กับเครื่องบินแบบ MD-82 บินตรงสู่ท่าอากาศยานภูเก็ต และประสบอุบัติเหตุขณะร่อนลงจอด...  มีผู้คนเสียชีวิต 89 คน บาดเจ็บ 41 คน แต่เท่านี้ก็คงจะเทียบไม่ได้กับความปวดรวดร้าวหัวใจของบุคคลผู้ที่สูญเสียคนที่รักไป

      วันที่ 16 กันยายน 2550

        1600 : แชมป์(APM) โทรมาบอกว่า เครื่องบินไถลออกนอกรันเวย์ที่ภูเก็ต  แต่ก็ไม่ได้เอะใจอะไร  เพราะอาจจะเป็นเหตุเล็กๆน้อยๆ

      

      พี่มนตรี หรือพี่ตรี  เป็นรุ่นพี่ AM ที่เป็นพี่ชายของพี่รหัสเรา  ซึ่งเมื่อก่อนสมัยเรียนที่สวนดุสิต เราและเพื่อนๆก็มักจะขโมยจักรยานของเฮียไปปั่นเล่นทุกวัน  เพราะพี่สาวเรารู้รหัสล็อค!!  บ่อยครั้งที่เฮียกลับจากฝึกบินแล้วก็เจอแล้วก็ยกมือไหว้ตามประสาคนบ้าอยากบิน แต่เฮียก็รู้แค่ว่าเราเป็นน้องรหัสพี่อั้ม  เพียงเท่านั้น...  เมื่อความฝันของเฮียเป็นจริง และวันหนึ่งเฮียจากไปเพราะสิ่งที่รักที่สุด  วันนี้น้องผู้ที่ฝันอยากจะมีอนาคตในอาชีพเหมือนเฮียขอไว้อาลัยอย่างสุดซึ้งและขอเอาบทความที่เฮียเคยให้สัมภาษณ์ไว้  มาให้คนที่ผ่านมาได้อ่านกัน...

 

มนตรี กมลรัตนชัย "ตรี"
   ผมจบการศึกษาจากสถาบันการบินพลเรือน หลักสูตรช่างบำรุงรักษาอากาศยาน  แล้วก็ไปทำงานกับเจแปนแอร์ไลน์เป็นเวลา 7 ปีครับ
ที่มาของทางฝัน : ก่อนที่ผมจะมาเรียนที่นี่  ผมได้ทำงานในส่วนของช่างซ่อมเครื่องบินและมีโอกาสได้ขึ้นไป operate ใน cockpit ทำให้มุมมองของนักบินของผมดูใกล้ตัวมากแล้วล่ะ  และการที่ได้ operate ใน cockpit จริงๆนั้น มันก็ทำให้ผมเริ่มมีความทะเยอทะยาน อยากที่จะมาเรียนการบินมากยิ่งขึ้นอีกด้วย
กับชีวิตที่สถาบันการบินพลเรือน : ก็อย่างที่เพื่อนๆบอกนะครับ  เหมือนได้กลับมาเป็นเด็กอีกครั้ง และอีกอย่างนึงเมื่อได้เข้ามาเรียนที่นี่แล้ว มันทำให้ผมรู้สึกว่า ได้เข้าใกล้ความฝันเข้าไปทุกทีๆ ผมก็จะนั่งนับวันถอยหลังเลยครับว่า เรากำลังจะได้บินแล้วนะ ทำยังไงเราถึงจะสามารถเรียนรู้ได้เร็ว และเราถึงจะบินได้ดี
ความนึกคิดของนักเรียนการบินทุนส่วนตัว : ไม่รู้สึกกดดันเลย  เพราะเรามาเรียนที่นี่  เราพูดภาษาเดียวกัน มีจุดหมายเดียวกัน แต่ทุนส่วนตัวอาจจะต้องมีเรื่องให้วางแผนกับชีวิตมากกว่าคนอื่นอีกนิดนึง สำหรับตอนนี้ผมเชื่อว่า อาชีพนักบินยังเป็นอาชีพที่ขาดแคลนในประเทศไทยนะครับ...
          โดยส่วนตัวแล้ว ผมไม่เลือกหรอกครับว่าจะเป็นสายการบินใด ซึ่งจริงๆแล้วมันก็ขึ้นอยู่กับชั่วโมงบินของเราครับ  เมื่อเราเข้าไปในบริษัทนั้นๆแล้ว ก็จะต้องได้รับการฝึกบินกับเครื่องบินแต่ละชนิดแตกต่างกันไป ตามแต่ทางบริษัทนั้นๆจะมอบหมายให้  อย่างน้อยเราก็ได้ขับเครื่องบินชนิดนั้นแล้ว มีชั่วโมงบินเพิ่มมากขึ้น ประสบการณ์การบินก็เพิ่มมากขึ้นด้วย ถึงเวลานั้นทางบริษัทก็จะเป็นฝ่ายเข้ามาเลือกเราไปร่วมงานด้วยก็ได้ครับ
แผนชีวิตกับอนาคต : ในระหว่างที่รอการเปิดรับสมัครของแต่ละสายการบิน ผมก็คงจะหาอะไรทำ ที่มันจะสามารถเสริมสร้างประสบการณ์ทางด้านการบิน เมื่อถึงเวลาเปิดรับสมัคร เราอาจจะเป็นผู้มีโอกาสมากกว่าคนอื่นๆ ก็เป็นได้ เอ่อ... ผมอาจจะเข้ามาช่วยดูแลเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆที่นี่ เพราะเป็นอะไรที่ผมยังสามารถอยู่ใกล้เครื่องบินได้มากที่สุด

 

 

    ผมเอง จากจิตใจและวิญญานรักการบินของผม ที่ใฝ่ฝันและพยายามใขว่คว้า ต้องการจะเดินทางไปเป็นหนึ่งในนักบินผู้ดูแลผู้โดยสารและขับเคลื่อนอุตสาหกรรมการบินของไทย  ขอให้ดวงวิญญานของพี่ จงเดินทางไปพบกับสิ่งสุขในสัมปรายภพ
   จากจุดเริ่มต้นแห่งความรักการบินของพี่  นำพาจุดสุดท้ายของชีวิตกับสิ่งที่พี่รัก วันนี้พี่ทำสำเร็จแล้วนะครับ  อย่าโทษตัวพี่เองว่าเป็นความผิดของพี่ นั่นคือหน้าที่ของพี่ แต่ด้วยสาเหตุใดก็ตาม พี่คือนักบินผู้ยิ่งใหญ่ในใจผมเสมอ
GOOD DAY!!!

 

 

นั่งอ่านหนังสือไปพลางๆก็ได้ยินเสียงเครื่องบิน  บินผ่านมา  โดยคิดว่าปกติแล้วหอเราคือเครื่องลำนั่นจะต้องผ่าน จุด TIGER มาเพื่อต่อเข้า BRUCE 2 Departure และบินไปในเส้นทาง G458 ลงใต้ไปเท่านั้น(ปกติแล้วจะวิ่งไม่ทันหรอก  เพราะเครื่องจะมาเร็ว) แต่คราวนี้วิ่งออกไปพร้อมกับจ้องมองไปที่เครื่องอย่าเต็มตา เป็นเครื่อง 737 และบังเอิญเห็นปลายปีกติด Winglet ซึ่งนั่นก็เป็นเครื่องบินลำอื่นไปไม่ได้  นอกจากเครื่อง Boeing 737-800 รหัส 55-555 ลำใหม่ของกองทัพอากาศไทยนั่นเอง  ...ตอนนี้ก็ถือว่าเป็นบุญตามากพอแล้วสำหรับวันนี้  แต่ที่สำคัญไปกว่านั้น... เราได้เล่าเรื่องนี้ให้เพื่อนหนึ่งฟัง  แต่ทุกคนก็เฉยๆ

 

 

        "สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์เจิมเครื่องบินพระราชพาหนะโบอิ้ง 737-800 (Boeing 737-800) ที่กองทัพอากาศน้อมเกล้าน้อมกระหม่อมถวายในโอกาสทรงครองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี และทรงเจริญพระชนมพรรษาครบ 80 พรรษา ในปี 2550

 

 

งานนี้ดูท่าจะลืมภาพความทรงจำอันสำคัญยิ่งอย่างนี้ยาก... "วิหค ตองห้า"

 

 

พ่อครับ - แม่ครับ : ลูกเหนื่อยเหลือเกิน  จริงอยู่ที่ชีวิตคนเรามันต้องเดินหน้าไปเรื่อยๆ  มีสุขบ้าง ทุกข์บ้างก็จริง  ปอทุกข์มามากแล้วนะครับ  ขอสิ่งที่ดีให้มันมาอยู่กะปอบ้าง  ปอไม่เคยเสียใจที่เกิดเป็นคนแบบนี้  เจอสิ่งต่างๆรอบตัวเหล่านี้  แต่ปอไม่ต้องการให้บางสิ่งบางอย่างมันเป็นไปแบบนี้ 

 

เราเลือกเดินมาแล้วนี่นา  "หลับตา...  สมาธิ... ความจริง... ความถูกต้อง... บังเกิด."

 

 เมื่อวันที่ 8 กลับบ้านมา...  ถึงบ้านก็เช้าวันที่ 8 กับรถทัวร์ของบริษัท "ไทยอีสาน" สมชื่อจริงๆ  ป.2 ครับพี่น้อง ทั้งกลิ่น ทั้งความเย็นจากแอร์ที่เย็นจนเหยื่อหยด! เหตุเพราะเพื่อนของผม "เจ้าบอล" กอปพงษ์ ครองงาม ได้จากโลกนี้ไปเพราะอุบัติเหตุ(หลับให้สบายนะเพื่อน...กูยังคงเป็นเพื่อนมึง และหวังว่าจะได้เป็นเพื่อนมึงอีกนะ...เพื่อนรัก) กลับบ้านไปก็ไม่ค่อยจะมีเวลาอยู่บ้านซักเท่าไหร่  เพราะว่าอย่างว่าล่ะนะ "มันเฉพาะกิจจริงๆ!!!" ถึงบ้านก็เจอไอ้เจ้าปอนด์นอนดูทีวีอยู่ พร้อมกับรถยนต์ทั้งสองคัน ไม่อยู่บ้าน  มอไซด์ก็ด้วย สรุปง่ายๆก็คือพ่อไปอบรมชาวบ้าน  รถยนต์แม่เอาไปซ่อม ส่วนแม่เอามอไซด์ออกไปทำธุระ  แล้วเราก็เข้าบ้านแป๊บเดียวก็ออกไปช่วยงานหม่อมที่โรงเรียนฯ

 

ด้วยสภาพของบ้านสมัยที่เราอยู่เป็นประจำทุกๆวัน กับตอนนี้ และตอนที่น้องสาวของเราไปเรียนมหาลัย มันช่างดูแตกต่างกันเหลือเกินแต่ก็ไปทำภารกิจคือการไปเป็นเจ้าภาพงานสวดอภิธรรมของเพื่อนผู้ล่วงลับ! กลับมาดึกๆก็นอนแล้วก็ตื่นเช้าทำภารกิจต่างๆตามประสาเพราะเตรียมกลับกทม.ด้วย เครื่องบินของ Thai Air Asia เที่ยวบิน FD3321 ประมาณ เวลา 1525 ออกจากบ้านตั้งแต่เที่ยงกว่าๆเกือบบ้ายสองมาถึงก็ Check-in ซะ ปรากฎว่า Delay ครับพี่น้อง เครื่องออก 1725 ก็เลยร่อนไปหาแหนมเนืองเจ้าโปรดไปนั่งขยับขยายรอเวลาเดินทางที่บ้านยายติ๋ม เจอยายทวดซึ่งตอนนี้ท่านอายุเกือบๆ จะ 90 แล้วแต่ก็ยังแข็งแรงอยู่ เห็นครอบครัวของเรา และเห็นญาติของเราแล้วก็อดยิ้มไม่ได้(นี่ล่ะความสุขที่แท้จริง) พอใกล้ถึงเวลาก็กลับมาที่สนามบิน แม่กับไอ้ปอนด์ก็มาส่ง ก่อนจะ เข้าไปรอเครื่องก็กอดแม่แล้วก็ขอตังค์ไปตามเคย พร้อมกับหอมแก้มแม่ ซึ่งนานๆจะหอมแก้มท่านที คริคริ เขิลจัง

 

ตอนนั่งเครื่องกลับแล้วลองย้อนนึกกลับไป ห่วงแม่ขับรถกลับบ้าน คิดถึงบ้าน คิดถึงพ่อกับแม่ เห็นท่านอยู่กันแค่2 คนไม่เหมือนเมื่อก่อนที่จะอยู่แบบพร้อมหน้าพร้อมตา  นี่เราก็เรียน"การบิน" อนาคตข้างหน้าก็อยากจะเป็นนักบิน น้องสาวก็เรียน "การทะเล" ทั้งพี่ทั้งน้องไม่ได้มาอยู่ใกล้บ้านเลยจริงๆ แล้วพ่อกับแม่เราท่านจะอยู่ยังไง มันคิดวกวนไปหมด กลับถึงหอก็มานั่งๆคิดว่านี่เพื่อนเราตายไป เหลือแม่และก็พี่น้องมันที่คอยดูแล เห็นแล้วก็หดหู่ นี่เรายังมีชีวิต  แต่ไม่มีเวลาที่จะได้อยู่ใกล้ เอ๊ะ!!! มันยังไง บางครั้งก็เลยถามตัวเองว่า ไอ้อาชีพนักบินนี่มันก็ดีนะ  มันคือความฝันของเรา แต่ว่า "พ่อแม่" ล่ะ ท่านสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด มิใช่หรือ?? จึงกลายเป็นคำถามว่า บางทีพ่อแม่เค้าก็ตามใจเรามาเยอะแล้วนะกับความฝันของเรา มันต้องมีสักวันที่เราต้องตามใจท่านและดูแลท่านบ้าง ตอนนี้ก็อาจกลายเป็นว่า "อาชีพนักบิน" อาจจะไม่ใช่อาชีพหลักสำหรับเราในอนาคต "แต่อาชีพหลักของเราคือการมีชีวิต เพื่อคนที่เรารักมากกว่า..."

 

 

 

 

 

พอทราบข่าวว่าเกรดเทอม 3 ออกก็กุลีกุจอไปดู  สภาพเกรดที่ออกมาก็ไม่ค่อยจะพอใจสักเท่าไหร่  โดยเฉพาะวิชาการบิน  ซึ่งได้บินข่าวแว่วๆออกมาว่า  ข้าพเจ้าได้ 88 = B+ แต่ว่าเพื่อนที่ได้ 89 = A มันช่างไม่ยุติธรรม  แต่ก็จำใจ  อย่างน้อยๆมันก็ยังไม่เป็นทางการ  ก็ยังพอมีความหวังล่ะนะ(งานนี้ขอท้า...เรื่องความรู้ครับพี่น้อง)

 

 

 

   อะไรกันนักกันหนาเนี้ย  บ่นอะไรวะไอ้เวร!!! เรื่องอะไรก็ตามมานั่งๆคิดดูแล้ว  หากว่าเราจะเลิกซะทั้งหมด...เพื่อนก็จะหาว่าเห็นแก่ตัว  แค่นี้ยังมองหน้ากันว่าไม่รับผิดชอบ  จะเรียนซะอย่างเดียวก็กลัวว่ามันจะมากเกินไป  แต่ถ้ากูเข้า ATC ไม่ได้ ไอ้บ้าหน้าไหนมันจะมาดูหน้ากู ปลอบใจกูตอนน้ำตากูมันหยดลงที่พื้น ไม่อยากรับสภาพแบบนั้นอีกแล้ว  เตรียมทหารที่ผ่านมามันบอบช้ำซะจนไม่อยากจะมองเครื่องแบบสีเทาที่เมื่อก่อนเคยปลื้มนักปลื้มหนา  เอาล่ะนะ  ตอนนี้ก็ขอเดินทางสายกลางไปก่อนแล้วกัน

 

สู้เพื่อฝัน...The Dream's lead us to be... มีอะไรมากกว่านี้อีกไม๊???

 

หลังจากที่เสียสูญมาเมื่อวานเพราะว่ากลับมาอยู่หอวันแรกหลังจากไม่ได้อยู่อย่างต่อเนื่องมาเป็นระยะเวลานาน  สุดท้ายอยู่ในหอด้วยอาการเหงาสุดๆ  แล้วก็ลงท้ายด้วยการโทรเรียกชาวบ้านมากินข้าวด้วย  แล้วก็ไม่ใช่ใครที่ไหน  เจ๊แอ้ม...เจ้าเก่า!(มันคงจะคิดว่า...ฉันอีกแล้วเหรอยะ) แล้วก็ไปแซบกันที่ร้าน BKK เหมียนเดิม กับบรรยากาศร้านที่ตกแต่งมาใหม่แบบสวยงาม Modern Style อาจเป็นเพราะความไม่เคยชินของเรามันเลยคิดว่าบรรยากาศที่อบอุ่นของร้านมันขาดหายไปซะหน่อย  แต่รสชาติเค้าก็...จร๊อจเหมือนเดิมเด้อ

 

พร่ามไปไหน...วันนี้ทำงานเสร็จ กลับหอมาก็มาเจอกับบรรยากาศเหมือนฝนจะตก  กะจะออกไปวิ่ง แต่ด้วยความขี้เกียจก็เอามันอีกแล้วครับท่าน...(วันหลังแล้วกันนะ) 

และแล้วก็มาเจอกับท้องฟ้าที่เหมือนจะเงียบเหงาเอาซะเหลือเกิน  เหมือนกับคนๆนี้...ที่พื้นข้างล่างเลยนะ

 

ปล.ตั้งแต่ทำ Space มา เหมือนอันนี้ล่ะนะ  จะไร้สาระสุดๆ  แต่เอาเหอะ  ขอระบายอารมณ์นิดส์นึง